اکنون ثبت نام کنید

ورود

فراموشی پسورد

گذرواژه تان را فراموش کردید ؟ لطفا ایمیل را وارد کنید تا لینک تغییر پسورد به ایمیل شما ارسال شود

افزودن سوال

چرا از صدای خودمان متنفریم

چرا از صدای خودمان متنفریم

آیا هرگز در زمان شنیدن صدای ضبط شده‌تان این سوال را از خودتان پرسیده‌اید که «آیا این صدا خوشایند است؟» احتمالا پاسخ چنین سوالی در افراد کمی مثبت است.

در طول روز همه مقدار قابل توجهی حرف می‌زنیم و هیچ چیز غیرعادی‌ای حس نمی‌کنیم. پس چرا وقتی که صدای ضبط شده‌مان را می‌شنویم، همه چیز برای‌مان غیرعادی می‌شود؟ و چرا چنین موقعیتی به هنگام شنیدن صدای ما برای بقیه پیش نمی‌آید؟

در سر ما استخوان‌های کوچکی به نام Ossicle وجود دارد که در گوش میانی قرار دارند. وظیفه‌ی این استخوان‌ها، ایجاد اختلاف بین صدای خودتان و چیزی که دیگران می‌شوند است. به این‌ ترتیب امکان بازشناسی صدای خودتان به وجود خواهد آمد. این استخوان‌ها، کلید پردازش صداهای اطراف و حذف آنها هستند. لرزش‌های اضافه‌ی پرده‌ی گوش توسط این استخوان‌ها خنثی می‌شود و لرزش‌ها برای پردازش به بخش حلزونی گوش می‌رود. در بخش حلزونی گوش انرژی جنبشی حاصل از صداهای اطراف ما به انرژی الکتریکی تبدیل می‌شود تا مغز امکان شنیدن صداها را برای ما مهیا کند.

تمام صداهایی که ما می‌شنویم از صدای پرندگان و انسان‌ها گرفته تا افتادن چیزی از روی میز، یک موجی دارند که در هوا پخش می شوند. گوش بیرونی ما این امواج را می‌گیرد و مثل یک قیف آنها را از طریق گوش وارد سر ما می‌کند. این امواج درواقع به طبل گوش ما ضربه وارد می‌کنند و آن را می‌لرزانند واین لرزه‌ها به گوش داخلی ما وارد می‌شوند. گوش درونی جای است که تمام سیگنال‌های صوتی را می‌گیرد و برای تفسیر از طریق عصب‌های صوتی به مغز می‌فرستد.

تحقیقات متعدد نشان می‌دهد افراد تلاش می‌کنند صدای خود را طوری دستخوش تغییر کنند که بین صدای واقعی و ضبط‌ شده‌شان -از نظر خودشان- یکپارچگی ایجاد شود. به اعتقاد کوهن این مساله باعث می‌شود افراد به هنگام صحبت در برابر میکروفون به صورت ناخودآگاه متفاوت از حالت عادی صحبت کنند. او اضافه می‌کند که زمینه‌ی درک افراد از آنچه آنها در مورد صدای خود می‌شناسند، دلیلی است که عامل ایجاد تغییر نوع صدا و صحبت کردن به هنگام ضبط صدای شان می‌شود.

کته مهم این است که گوش داخلی ما تنها با صداهای بیرون تحریک نمی‌شود صداها و امواجی که از داخل بدن ما هم ایجاد می‌شوند در گوش درونی وارد می‌شوند و این ترکیب صدای داخل بدن با امواج داخل بدن است که ما هنگام صحبت کردن صدای خودمان را چطور می‌شنویم.

وقتی شما صحبت می‌کنید تار آواهای داخل حنجره و گلو شما می‌لرزد و این امواج از طریق استخوان‌های گردن و سر انتقال می‌یابند. گوش درونی به این امواج مانند دیگر امواجی که از بیرون وارد می شوند پاسخ می‌دهد یعنی آنها را به سیگنال‌های الکتریکی تبدیل می‌کند و به مغز می‌فرستد. بنابراین هرگاه که شما حرف می زنید گوش درونی  شما هم امواجی داخل بدن که از طریق استخوانهای گلو و سر منتقل می‌شوند و هم امواج صدای شما که در فضا چرخیده و وارد گوش می‌شوند تحریک می‌شود. این ترکیب امواج داخلی و بیرونی صدایی را ایجاد می‌کند که شما از خود می‌شنوید. به عبارتی استخوان‌ها صدای شما را بم تر و عمیق‌تر از آن صدای ضبط صوتی شما می‌کند.  به همین دلیل است که همه فکر می‌کنند صدایی که خودشان می شنوند قشنگتر از صدای واقعی‌ شان است.

 


درباره حسین غلامیمبتدی

ارسال یک پاسخ

پایتخت معنوی ایران کجاست ؟ ( مشهد )

>